Paralympische Spelen

Paralympische Spelen Londen 2012



De Paralympische Spelen van 2012 vonden plaats te Londen, van 29 augustus tot en met 9 september. De Belgen veroverden zeven medailles in de Britse hoofdstad (vijf werden behaald door Parantee-Psylosatleten).

Op deze pagina kan je de uitslagen vinden van de atleten op de Paralympische Spelen in Londen. Ook vind je de interviews weer die we voor de spelen met onze topatleten hadden

De resultaten van de Parantee-Psylosatleten in Londen

Zondag 9 september

Atletiek: Frederic Van den Heede (marathon): 3e plaats (brons).


Zaterdag 8 september

Rolstoelrugby: Groot-Brittannië-België: 54-49.
Rolstoelrugby: België-Frankrijk 54-50 (7e plaats) 


Vrijdag 7 september

Boccia: Kirsten De Laender: 5-1.
Boccia: Kirsten De Laender 3-3: 6e plaats.
Wielrennen: Wim Decleir (wegrit): 3e plaats (brons).
Rolstoelrugby: Australië-België: 52-38.


Donderdag 6 september

Boccia: Kirsten De Laender: 8-2.
Boccia: KIrsten De Laender: 1-4.
Boccia: Pieter Cilissen: 5-2
Wielrennen: Koen Reyserhove (wegrit): opgegeven.
Wielrennen Kris Bosmans (wegrit): 5e plaats.
Rolstoelrugby: Canada-België: 58-50.
Zwemmen: Yannick Vandeput (100 meter schoolslag): 15e plaats.
Zwemmen: Tamara Medarts (100 meter schoolslag): 6e plaats reeksen, 7e plaats finale.


Woensdag 5 september

Atletiek: Marieke Vervoort (100 meter rolstoelsprint): 1e plaats (goud).
Boccia: Pieter Cilissen: 5-1.
Wielrennen: Wim Decleir (tijdrit): 4e plaats.
Wielrennen: Koen Reyserhove (tijdrit): 12e plaats.
Goalbal: België-Brazilië (kwartfinale): 0-3.
Rolstoelrugby: Zweden-België: 52-42.


Dinsdag 4 september

Boccia-Pair: België-Korea: 4-3: 3e plaats (brons).
Paardrijden: Ulricke Dekeyzer (vrije stijl): 9e plaats.
Paardrijden: Ciska Vermeulen (vrije stijl): 5e plaats
Zwemmen: Sven Decaesstecker (100 meter rugslag): 10e plaats.


Maandag 3 september

Boccia-Pair: België-Portugal: 3-2 in kwartfinales.
Boccia-Pair: België-Griekenland: 0-7 in halve finales.
Goalbal: Korea-België: 3-5.
Tennis: Annick Sevenans (tweede ronde): uitgeschakeld 6-7 en 2-6 


Zondag 2 september

Atletiek: Gino De Keersmaeker (discuswerpen): 6e plaats.
Boccia-Pair: België-Thailand: 7-1.
Boccia-Pair: België-Spanje: 12-1.
Dressuur: Ciska Vermeulen: 6e plaats finale.
Dressuur: Ulricke Dekeyzer: 8e plaats finale.
Goalbal: België-China: 0-0.
Zwemmen: Yannick Vandeput (200 meter vrije slag): 13e plaats.
Tamara Medarts (200 meter vrije slag): 15e plaats.


Zaterdag 1 september

Atletiek: Marieke Vervoort (200 meter rolstoelsprint): 2e plaats (zilver).
Wielrennen: Koen Reyserhove (individuele achtervolging): 14e plaats.
Goalbal: Iran-België: 6-8.
Tennis: Annick Sevenans (eerste ronde): winst 6-0 en 6-1. 


Vrijdag 31 augustus

Wielrennen: Kris Bosmans (individuele achtervolging): 10e plaats.
Wielrennen: Koen Reyserhove (kilometer tijdrijden): 19e plaats.
Dressuur: Ulricke Dekeyzer: 6e plaats.
Dressuur: Ciska Vermeulen: 9e plaats.
Goalbal: Algerije-België: 5-2.
Zwemmen: Yannick Vandeput (100 meter rugslag): 15e plaats
Zwemmen: Tamara Medarts (100 meter rugslag): 13e plaats


Donderdag 30 augustus
 
Wielrennen: Kris Bosmans (kilometer tijdrijden): 14e plaats.
Goalbal: Canada-België: 2-4.
Zwemmen: Sven Decaesstecker (200 meter wisselslag): 3e plaats reeksen, 5e plaats finale.


Atleten in de kijker

Atletiek - Gino De Keersmaeker
Atletiek - Frederic Van den Heede
Atletiek - Marieke Vervoort
Boccia - Pieter Cilissen
Boccia - Kirsten De Laender
Boccia - Pieter Verlinden
Goalbal - Johan De Rick
Goalbal - Bruno Vanhove
Goalbal - Tom Vanhove
Goalbal - Glenn Van Thournout
Paardrijden - Ulricke Dekeyzer
Paardrijden - Ciska Vermeulen
Rolstoelrugby - Ludwig Budeners
Rolstoelrugby - Peter Genyn
Rolstoelrugby - Raf Hendrix
Rolstoelrugby - David Duquenne
Rolstoelrugby - Bieke Ketelbuters
Rolstoelrugby - Gunther Meerschaut
Rolstoelrugby - Lars Mertens
Rolstoelrugby - Ive Theuwissen
Rolstoelrugby - Bob Vanacker
Rolstoelrugby - Ronald Verhaegen
Rolstoelrugby - Frederik Windey
Rolstoeltennis - Annick Sevenans
Wielrennen - Kris Bosmans
Wielrennen - Wim Decleir
Wielrennen - Koen Reyserhove
Zwemmen - Sven Decaesstecker
Zwemmen - Tamara Medarts
Zwemmen - Yannick Vandeput


Atletiek - Gino De Keersmaeker

De 42-jarige atleet Gino De Keersmaeker uit Zwijndrecht was al actief als atleet, toen een ongeval  hem in 1991 zijn linkeronderbeen kostte. Meteen na het ongeval begon hij opnieuw te sporten, met een waslijst titels, waaronder Europese – en wereldtitels, als resultaat. Gino is een absoluut wereldtopper als paralympisch atleet, in het discuswerpen en het kogelstoten.

Gino zette zijn eerste stappen in de wereld van de atletiek op veertienjarige leeftijd, als lange afstandsloper. Op aanraden van een sportleraar schakelde hij over op het kogelstoten en discuswerpen. Al twee weken nadat hij zijn linkeronderbeen was verloren door een “jammerlijk ongeval”, begon Gino in de tuin van het ziekenhuis met de kogel te trainen. En in het eerste jaar na het ongeval werd hij meteen Belgisch kampioen in het discuswerpen. Ereplaatsen in deze discipline, én in het kogelstoten, volgden elkaar op, ook op Europese – en wereldkamioenschappen. Maar het eerste absolute hoogtepunt kwam er met de Paralympische Spelen in Atlanta 1996. Gino won goud en boekte een wereldrecord in het discuswerpen. In het kogelstoten werd hij vijfde. Eind 1997 kreeg Gino een profcontract aangeboden door Bloso. Hij trainde nog meer, de begeleiding werd geoptimaliseerd en ook op de volgende kampioenschappen en Paralympische Spelen stapelde De Keersmaeker de medailles, titels, ereplaatsen en records op.

“Na enkele goede resultaten belandde ik als het ware vanzelf in de wereld van de topsport”, blikt Gino terug. “Het is hard werken en trainen, maar het is moeilijk dat alles in trainingsuren uit te drukken. Want dat hangt af van de periode van trainingsopbouw. Feit is wel dat nu alles in het teken staat van de Paralympische Spelen. In mijn vrije tijd ben ik vooral in de weer voor mijn dochtertje Sydney.”

“Ik heb er alles aan gedaan om in Londen een goede prestatie te leveren”, kijkt Gino De Keersmaeker vooruit naar de Paralympische Spelen. Hij pint zich liever niet vast aan zijn kansen op een medaille. Goud zou uiteraard mooi zijn, net zoals Gino’s groot olympisch voorbeeld Fred De Burghgraeve. De atleet wil alleszins in Londen beter doen als in Beijing 2008. Daar moest Gino terugkeren zonder medailles. Maar één zaak zullen ze hem nooit afnemen: Gino zal tijdens de openingsceremonie de vlag van de Belgische delegatie dragen. “En na London 2012 gaat het naar de volgende mooie wedstrijd”, besluit de topsporter.

Gino De Keersmaeker heeft een eigen website, Facebookpagina en Twitteraccount.

Atletiek - Frederic Van den Heede

Frederic Van den Heede (38) uit Waregem, ook wel Fredje Raketje genoemd, is een wereldtopper in het lange afstandslopen voor personen met een beperking. Zijn rechter voorarm werd geamputeerd na een ongeval. Maar ondanks zijn ontbrekende onderarm maakt hij het ook valide atleten erg moeilijk.

“In het begin was het moeilijk om de amputatie te aanvaarden”, zegt Fredje. “Maar dat slijt wel een beetje, hoewel ik me toch nog steeds schaam voor mijn handicap. Als ik loop, voel ik me totaal anders, dan voel ik me super. Ik ben dan ook met topsport gestart omdat ik het heel graag doe. Zo train ik graag hard, tot vijftien uur per week. En dit in combinatie met een halftijdse job als onderhoudsman.”

Genieten van de rust en van muziek, daar vult Frederic zijn schaarse vrije tijd mee. “Maar nu staat alles in het teken van de Paralympische Spelen. Je moet daar als topsporter alles voordoen, ook stages doorlopen en ga zo maar verder. Het is wel lastig dat je je vrouw dan moet achterlaten en nog eens laten opdraaien voor alle werk.”

Op de marathon van Beijing 2008 behaalde Frederic Van den Heede een ereplaats. In Londen wil hij beter doen. “Ik heb hard getraind en hoop dan ook op een goed resultaat”, legt hij uit. “Na de Paralympische Spelen wil ik alles laten bezinken en misschien wat rustiger aan gaan doen.”

Frederic Van den Heede heeft een Facebookpagina.

 

Atletiek - Marieke Vervoort

 

Marieke Vervoort – ook wel  “Wielemie” genoemd – is een 33-jarige rolstoelatlete uit Diest. Zij werd getroffen door een zeldzame aandoening, met verlamming tot gevolg. Maar Marieke bleef niet bij de pakken zitten en begon rolstoelbasketbal te spelen. In 2004 stortte ze zich op het para-triathlon. En ze blonk echt uit in de sport, met de wereldtitel in 2006 en 2007 én een deelname aan de loodzware Iron Man van Hawaii.  

Maar haar aandoening breidde uit en begin dit jaar schakelde Marieke over  naar  het atletiek, met de rolstoelsprint als specialiteit. En hoe! Op het meest recente Belgisch kampioenschap G-atletiek  in Lier verbrak ze de Europese records op 100 en 200 meter en verbeterde virtueel het wereldrecord op de 800 meter. Deze afstand is wel niet officieel erkend door het Internationaal Paralympisch Comité.

Het hoeft niet gezegd: Marieke Vervoort is een trainingsbeest, hoewel?  “Dat hangt een beetje van het weer en van hoe ik me voel af”, vertelt ze. “Ik probeer vooral naar mijn lichaam te luisteren. Met kracht en Power Plate-trainingen erbij train ik toch wel ongeveer aan 13 tot 14 uur per week.” 

Een job heeft Marieke niet, dus blijft er na de trainingen en de wedstrijden wel nog wat vrije tijd over. “Ik kan er zo van genieten in mijn hangmat of relaxzetel te liggen, en te luisteren naar ontspannende muziek. Ik ga ook één keer per week naar een goede vriendin, die me een Bodyetics-edelsteen massage geeft. Dit om mijn spieren op en top te houden. Voor het overige vertoef ik graag bij vrienden en bij mijn trouwste levensgezel, mijn hulphondje Zenn. Ook schrijf ik teksten over mijn avonturen op mijn website.”

Marieke Vervoort is aan haar eerste Paralympische Spelen toe. “Ik ga mezelf niet te veel verwachtingen opleggen”, zegt ze. “Ik kan alleen maar zeggen dat ik meer dan het beste van mezelf ga geven. Na Londen neem ik even de tijd om al mijn - misschien wilde - verhalen met vrienden en familie te delen. En dan is het weer trainen geblazen voor de volgende wedstrijd op 9 december in Lanzarote.”

Tot slot geeft Marieke ons nog wat levenswijsheid mee: “Believe you can! Leef en geniet van elk allerkleinste moment in je leven!”

Marierke Vervoort heeft een eigen website www.wielemie.be, Facebookpagina en Twitteraccount.


Boccia - Pieter Cilissen

De 34-jarige Pieter Cilissen uit Sint-Pieters-Woluwe werd geboren met een hersenverlamming. Het gevolg was een fysieke handicap. Maar dat kon Pieter niet weerhouden aan topsport te doen. Het werd boccia. De man heeft een vaste stek bij de wereldtop en is kandidaat voor de top 10 op de Paralympische Spelen. Getuige daarvan zijn derde en tweede plaats met het pair op de wereldkampioenschappen van respectievelijk Lissabon 2010 en Belfast 2011. 

“Ik hoop met de Paralympische Spelen van Londen een medaille te behalen”, vertelt Pieter Cilissen. “Want deze topsport betekent voor mij een erkenning voor wat ik doe. Ik heb geen verstandelijke handicap. Ik weet voldoende wat ik doe.” 

Voor Pieter is het dan ook duidelijk. “Paralympische Spelen kunnen niet zonder gehandicaptensport.”

Pieter Cilissen is actief op Facebook.


Boccia - Kirsten De Laender

 

Kirsten De Laender uit Herzele is nog maar pas 19 jaar, maar ze maakte een steile opgang in het boccia. Het meisje, geboren met een hersenverlamming, is als outsider kandidaat voor een medaille op de Paralympische Spelen. Op het Europees kampioenschap in Hamar was ze vorig jaar al goed voor een bronzen medaille en op het wereldkampioenschap Belfast 2011 zelfs voor zilver in het pair.

“Ik ben met topsport begonnen om iets te bereiken in het leven”, zegt Kirsten. “En daar train ik momenteel twaalf uur per week voor. Daarnaast studeer ik nog handelswetenschappen. Dat maakt dat mijn dagen goed gevuld zijn. In mijn vrije tijd kijk ik TV of een film, of zit ik achter de computer.”

De voorbereiding van Kirsten voor de Paralympische Spelen verlopen alvast heel vlot. “Ik hoop op een medaille. En geef nu toe, Paralympische Spelen zonder bocciaballen, dat gaat niet. Zelf kijk ik wel erg op naar de Koreanen, want die zij echt top in het boccia. Wat als de Spelen achter de rug zijn? Op naar Rio 2016!”

We hopen met z’n allen dat Kirsten De Laender een medaille haalt in Londen. En die hoop is ook erg levendig in haar thuisgemeente Herzele. De burgemeester kondigt aan haar ereburger van zijn gemeente te maken, als Kirsten met een medaille naar huis komt.

Kirsten De Laender is te volgen op Facebook en Twitter.


Boccia - Pieter Verlinden

Pieter Verlinden (28) uit Lierde is één van de sterkhouders van het Belgische boccia. Hij maakt sinds 2009 deel uit van het pair, dat op de Paralympische Spelen kans maakt op een medaille. De bronzen medaille van het team op het WK in Lissabon, in 2010, was alvast veelbelovend.

Een aangeboren hersenverlamming had een fysieke beperking tot gevolg voor Pieter. “Een fysieke handicap wordt heel vaak gelijkgesteld met niets kunnen”, zegt de Lierdenaar. “Maar niets is minder waar. Ooit bewoog iemand een blaadje voor mijn neus én merkte op dat ik volgde met mijn ogen. Moest die iemand het blaadje stil hebben gehouden, dan kon ik lezen wat er op stond. Mijn vader heeft dat dan ook meteen aan die persoon gezegd.”

De boccia-atleet traint meestal vier uur op woensdag en nog eens vier uur op zaterdag. Een job heeft Pieter niet en dus heeft hij nog wel wat vrije tijd over. “Ik ga heel graag naar concerten, muziekfestivals en de bioscoop. En ook hou ik er van een reisje mee te pikken.”

“Ik hoop op de Paralympische Spelen in Londen goed te presteren met het pair. Een medaille zou een mooie beloning zijn voor vier jaar van harde training”, vertelt Pieter. “Ik kan me geen Spelen voorstellen zonder Belgische boccia-atleten. Het wordt sowieso een speciale gebeurtenis en ik ben wat blij dat ik er bij ben. Met wat er na Londen komt, daar wil ik nu nog niet mee bezig zijn.”

Pieter Verlinden is actief op Facebook.
 

 Goalbal - Johan De Rick

Johan De Rick (31) uit Gent is de kapitein van het nationaal goalbalteam. Het team bestaat vooral uit jonge atleten en scoorde erg sterk op de World Games vorig jaar in Antalya, met een vierde plaats. Johan was er ook al bij in Beijing 2008, waar het team tiende werd.

Johan De Rick werd geboren met een visuele handicap, waardoor hij minder dan tien procent ziet. We vroegen hem waarom hij met topsport is gestart. “Dat is een beetje spontaan verlopen”, zegt Johan. “Je sport wat en beoefent een aantal sporten. En wanneer je dan voor het nationale goalbalteam wordt geselecteerd, drijf je het trainingsritme automatisch op. Anders kan je overigens niet meedraaien op internationaal niveau.”

En dat internationaal niveau vergt erg veel van een topsporter. Johan De Rick traint twaalf uur per week. En daarnaast heeft hij zijn job, als leraar aardrijkskunde. Toch vindt hij nog wat ruimte voor vrije tijd. Johan reist graag en houdt van TV kijken. “De combinatie topsport en werk gaat behoorlijk goed, maar dat gaat dan wel ten koste van het sociaal leven, vooral in het weekend.”

Johan kijkt alvast erg uit naar de Paralympische Spelen. “Deelnemen is belangrijker dan verliezen”, glimlacht hij. “We willen alleszins met het team op topniveau presteren en we zien wel hoe ver het ons brengt. De Spelen worden een groots gebeuren, met het Olympisch dorp, de sportieve strijd, het principe “citius, altius, fortius” (sneller, hoger, sterker), de medailles en de (media)belangstelling. Na de Paralympische Spelen ga ik met pensioen.”

Sporters, uiteraard zijn ze belangrijk voor Johan De Rick. Maar hij kijkt vooral op naar wetenschappers. “Vooral als ze dan een doorbraak kunnen forceren in één of ander domein en zo kunnen bijdragen tot de ontwikkeling en evolutie van de maatschappij.” 

Meer informatie over Johan De Rick is te vinden op de Facebookpagina van het goalbal.


Goalbal - Bruno Vanhove

Bruno Vanhove (29) uit Heverlee werd geboren met een visuele beperking. Hij ziet slechts tien procent. Bruno maakt deel uit van het nationaal goalballteam, dat vorig jaar opvallend goed scoorde, met onder andere een vierde plaats op de World Games in het Turkse Antalya.

“Ik heb een visuele handicap”, legt Bruno Vanhove uit. “Voor mij betekent dit niet dat ik blind ben, maar ik heb wel een sterk verminderd zicht, dat niet gecorrigeerd kan worden met een bril. Als er iemand mij op enkele meters passeert, bijvoorbeeld op straat, dan zal ik die persoon niet herkennen. Ik zie wel dat er iemand loopt, maar daar blijft het bij. Toegepast op de sport zie ik ballen, zoals tennisballen erg slecht afkomen, tenzij ze al heel dicht bij zijn. Maar ook het mee spelen tussen snel door elkaar lopende spelers is onmogelijk.”

Bruno startte naar eigen zeggen met topsport voor de uitdaging. “En om uitgedaagd te worden”, gaat hij verder. “Ik train 12 uur per week en daarnaast studeer ik lichamelijke opvoeding en bewegingsleer. Het is wel zo dat de combinatie topsport-studies erg beperkend werkt. Mijn schaarse vrije tijd breng ik met vrienden door.”

Bruno Vanhove is aan zijn tweede Paralympische Spelen toe. “We moeten in Londen met het goalballteam zeker de kwartfinales kunnen halen. Een medaille halen wordt moeilijk”, poneert Bruno. “En dan is het uitkijken naar Rio 2016.”

Bruno Vanhove is actief op Facebook  en Twitter.


Goalbal - Tom Vanhove

Bruggeling Tom Vanhove (29), de broer van Bruno, kampt met een aangeboren visuele handicap. Door een aantasting van het hoornvlies ziet hij alles in een waas. Tom maakt deel uit van de goalbalselectie, die vorig jaar met een vierde plaats erg sterk scoorde op de World Games in Antalya.

“Ik heb ‘premature retinopathie’”, legt Tom uit. “Door problemen met het netvlies is mijn zicht veel minder scherp dan normaal. Ik herken zaken maar vanaf één meter in plaats van tien meter. Maar ik gebruik geen witte stok.”

Tom Vanhove is naar eigen zeggen geleidelijk via competitie in topsport gerold. “Ik train zo’n vijftien uur per week en ben daarnaast aan de slag als computerspecialist bij een helpdesk. Maar ik probeer nog wat tijd vrij te houden voor mijn hobby’s internet, gadgets en games en voor familie, vrienden en winkelen. Gelukkig heb ik een deeltijdse job, met 22 uur per week, waardoor hobby’s, vrienden en familie goed te combineren zijn met topsport.”

Tom gaat voor de eerste keer naar de Paralympische Spelen. “We hopen in Londen de kwartfinale te halen”, situeert hij. “We hebben een goed team, dus het moet een haalbare kaart zijn.”

Tom Vanhove is actief op Facebook en Twitter.
 
 
Goalbal - Glenn Van Thournout

Glenn Van Thournout (29) uit Sint-Andries heeft het Marfan-syndroom. Dat is een stoornis van het bindweefsel aan de ogen, waardoor hij slechtziend is. Hij maakt deel uit van het nationaal goalbalteam, vorig jaar op de World Games in Antalya nog goed voor een vierde plaats.

“Sporten doe ik al van jongs af”, vertelt Glenn. “Mijn vader was goalbalspeler op internationaal niveau. En mijn broer is een gedreven loper. Sporten is dus al mijn hele leven zo evident als eten en drinken. Zo ging ik vroeger als kind altijd mee naar de trainingen van torbal. Deze sport ben ik dan later gaan beoefenen, maar ik zocht een sport waarin ik me fysiek volledig kon geven, waarin ik mijn fysieke grenzen kon aftasten. En toen leerde ik goalbal kennen. Gedreven door de wil om alsmaar beter te worden, ben ik blijven trainen op clubniveau, tot me in 2009 werd gevraagd of ik met de nationale ploeg mee wilde trainen. Ja, dus. De reden waarom ik op topniveau wil sporten, kun je dus op verschillende vlakken zoeken. Naast de evidentie van het sporten, wat me met de spreekwoordelijke paplepel is meegegeven, is er zeker nog de passie voor de drang naar verbetering. En natuurlijk is er de wil om altijd weer te winnen.”

In de aanloop naar de Paralympische Spelen traint Glenn 11 tot 12 uur per week. En dit in combinatie met zijn job als winkelverantwoordelijke in Loods 8, een zaak die feestartikelen verkoopt. “Naast werken en topsport blijft er niet veel tijd meer over”, weet Glenn Van Thournout. “Tijdens die vrije momenten probeer ik zoveel mogelijk tijd met mijn vriendin door te brengen. Het is niet altijd vanzelfsprekend om werk, topsport én een relatie moeiteloos te combineren, maar mits een goeie planning én een begripvolle partner lukt dit aardig.”

“Ik heb gekozen voor topsport”, gaat Glenn verder. “Dat wil zeggen dat wanneer ik op het terrein moet presteren, ik er ook sta. Uitgaan met vrienden, familiebezoekjes en ga zo maar verder, zijn vrij zeldzaam. Omdat wij als goalballers geen profcontract hebben, moet er nog gewerkt worden ook. Gelukkig heb ik een baas uit de duizend, die me zo goed als altijd verlof toestaat, ook al is dit soms al lang opgebruikt.”

Glenn Van Thournout wil naar eigen zeggen op de Paralympische Spelen zijn “beste niveau ooit” halen. “Ik verwacht op de Spelen in Londen vooral professionalisme, met de beste atleten ter wereld en veel media-aandacht. Ik zal er enorm opkijken naar iedere goalballer die beter presteert dan ikzelf. En na de Spelen? Scoren op het Europees kampioenschap in Antwerpen volgend jaar.”

 

Paardrijden - Ulricke Dekeyzer  

Ulricke Dekeyzer (27) uit het West-Vlaamse Klerken was van kindsbeen af geïnteresseerd in de paardensport. Een auto-ongeval, waardoor ze kracht en beweeglijkheid in het linkerbeen verloor, veranderde daar niets aan, integendeel. Ulricke heeft er nooit aan gedacht haar sportieve ambities op te bergen. Ze is blijven paardrijden en heeft het zelfs tot instructrice dressuur geschopt, met een eigen stal dressuurpaarden.

Ulrickes hardnekkigheid heeft haar geen windeieren gelegd. Op verschillende wedstrijden stapelde ze de medailles op, zowel individueel als in team, met als voorlopig hoogtepunt goud op het jongste Belgisch kampioenschap. “Ik ben in de sport gegroeid, tot mijn huidig niveau”, zegt Ulricke. De atlete traint dagelijks een half uur tot een uur dressuur, maar daar komt nog de verzorging van de dieren bij. “Ook in mijn vrije tijd ben ik het liefst van al met dieren bezig”, gaat de sportvrouw verder. “Alles staat in het teken van de sport.”

Voor Ulricke Dekeyzer zijn het haar eerste Paralympische Spelen. “Ik wil de top vijf proberen halen”, vertelt ze. “Belangrijk wordt het team. We gaan er voor. En na de spelen richten we ons op het Europees kampioenschap en de wereldruiterspelen.”

Ulricke Dekeyzer heeft een eigen website en ook op Facebook is ze actief.


Paardrijden - Ciska Vermeulen

De 25-jarige Ciska Vermeulen uit Moorsele verloor door een ongeval heel wat kracht en beweeglijkheid in haar linkerarm. Ze bleef wel paardrijden en bracht het tot topamazone.

“Op 18 november 2008 ben ik van een jong paard gevallen. Ik was het dier zadelmak aan het maken”, vertelt Ciska. “Bij de val heb ik mijn bovenarm gebroken. Het was een complexe breuk die de nervus radiales heeft beschadigd. Dat is de zenuw die ervoor zorgt dat je alle opwaartse bewegingen van je pols en je vingers kan maken. Ik had een drophand. Met een operatie hebben ze de zenuw nog proberen te herstellen, maar dat is niet gelukt. Sindsdien heb ik dus minder kracht en beweeglijkheid in mijn linkerarm, en een gedeeltelijke verlamming in mijn linkerpols en hand. Ook al heb ik een handicap, veel mensen weten dat niet. Ik probeer die beperking zo goed mogelijk te verstoppen. En eigenlijk voel ik mij niet zo erg gehandicapt. Ik zeg voor de grap wel eens: ik ben hand-gekapt, omdat eigenlijk een deel van mijn handfunctie doorgesneden is. Ik zie mijn handicap niet meer als iets negatiefs. Ik heb er leren mee leven en ben heel blij dat ik niet iets veel erger heb. Ik wil dan ook iedereen aanmoedigen het leven door een roze bril te bekijken.”

Al voor haar ongeval was Ciska fanatiek bezig met paardensport. “Mijn droom was zo ver mogelijk te geraken in de dressuursport”, gaat de amazone verder. “Toen ik mijn ongeval had, dacht ik dat mijn droom in duigen viel. Maar mits een aantal aanpassingen was ik toch in staat om nog paard te rijden. Wedstrijden rijden werd al snel een volgend doel. Nu kan ik weer helemaal gaan voor mijn sport, doelen stellen, proberen gekwalificeerd te geraken voor grote kampioenschappen, mijn grote droom verwezenlijken. De paarden zijn echt mijn leven, deze sport is gewoon het liefste wat ik doe.”

Ciska Vermeulen is wekelijks twaalf uur bezig met paardrijden. Daar komen nog vele uren verzorging van de dieren bij en voorts sport Ciska nog een drietal uren per week zonder paarden. En alsof dat nog niet genoeg is, werkt de West-Vlaamse voltijds als directie-assistente in het bedrijf van haar ouders. “Het is handig dat ik bij hen kan werken, omdat zij weten wat mijn handicap inhoudt. Ook kan ik mijn werk goed plannen in functie van mijn paarden en mijn wedstrijden.”

Ciska investeert zowat al haar vrije tijd in haar paarden. “Als ik eens wat vrije tijd heb, dan wandel ik op het strand, maak een fietstochtje of ga naar een concert. Vroeger was mijn hobby pianospelen, maar dat kan ik jammer genoeg nu niet meer.”

Op de Paralympische Spelen in Londen verwacht Ciska een plaats in de top acht. “De top vijf zou nog mooier zijn en wie weet zit er een medaille in. En na Londen train ik voor de volgende wedstrijden en kampioenschappen, met mijn paard ‘Whooney Tunes’. Want wij ruiters zijn niets zonder onze trouwe viervoeter. Wij vormen samen een superteam. En je voelt echt dat hij weet wanneer het een belangrijke wedstrijd is en hij zijn beste beentje moet voorzetten.”

Ciska Vermeulen is te volgen op Facebook.

 
Rolstoelrugby - Ludwig Budeners

 

Ludwig Budeners, een 41-jarige man uit Hasselt, maakt deel uit van het ijzersterke rolstoelrugbyteam, een outsider voor een medaille op de Paralympische Spelen. De nationale ploeg bereikte in 2010 de vierde plaats op de wereldranglijst.

Ludwig was 25, toen hij zijn nek brak en in een rolstoel terecht kwam. “Ik zat in de auto. Er kwam een spookrijder opdagen en een ongeval was onvermijdelijk”, vertelt hij.

Maar Ludwig was ook voor zijn ongeval al erg sportief. “Toen ik aan het revalideren was na mijn ongeval, kwam ik in contact met rolstoelrugby. Ik mocht, samen met enkele andere mensen die aan het revalideren waren, mee naar het Europees kampioenschap rolstoelrugby in Nijmegen, om te kijken weliswaar. Daar hebben de Belgen zich voor het eerst geplaatst voor het wereldkampioenschap, in Toronto. Dat had in 2007 plaats. Ik zat al meteen in de selectie.”

De rolstoelatleet draait dus toch al enkele jaren mee aan de top van het rugby. En dat vergt nogal wat training. “Toch wel vijftien uur per week”, zegt Ludwig. “Maar trainen is voor mij een vorm van vrije tijdsbesteding. Want ik heb ook nog een job. Ik werk 4/5de als administratief bediende. Toegegeven, topsport is niet altijd eenvoudig te combineren met werk, familie en vrienden. Het is zwaar, maar het geeft me voldoening. En soms is het zelfs grappig. De groep is al enkele keren iemand vergeten die op het toilet zat.” 

De ambitie van Ludwig Budeners voor London 2012 is duidelijk: “We gaan voor een medaille. Maar we gaan ook proberen te genieten van de sfeer, de spanning en de competitie. En dan op naar Rio 2016!” In Londen zal Ludwig ongetwijfeld heel wat collega-topsporters tegen het lijf lopen. En hopelijk ook zijn grote voorbeeld, voetbalster Lionel Messi.

Ludwig Budeners is actief op Facebook, bereikbaar via deze link.


 Rolstoelruby - Peter Genyn
 
Peter Genyn (35) uit Kalmthout beoefende avontuurlijke sporten, zoals mountainbike en rotsklimmen. Bij een duik in ondiep water, op 16-jarige leeftijd, brak Peter zijn nek. Tijdens zijn revalidatie startte hij met rolstoelrugby.

“In het begin was dat gewoon recreatief”, vertelt Peter. “Maar ik begon steeds fanatieker te trainen. Ik maakte mijn studies af, maar vond de eerste zes maanden geen werk en begon steeds meer tijd in de sport te stoppen. Het is zo ver gegaan dat het rugby steeds moeilijker te combineren is geworden met een voltijdse job. Ik koos dan maar volop voor de sport.”

En met resultaat, want zijn team – de Flemish Lions – behoort al jaren tot de Europese top en is een outsider voor een paralympische medaille. Peter Genyn was er bij in Athene 2004, waar het nationaal rolstoelrugbyteam zesde werd. Op Europese kampioenschappen werd al goud (2009) en brons (2011) gehaald. In 2010 klom de Belgische rugbyploeg op tot de vierde plaats op de wereldranglijst.

“Een medaille op de Paralympische Spelen in Londen halen, zou fijn zijn”, blikt Peter vooruit. “De supporters zullen van groot belang zijn. En dan kunnen we vooruitblikken naar de Paralympische Spelen van Rio in 2016.”

Peter Genyn is actief op Facebook, te bereiken via deze link.


Rolstoelrugby - Raf Hendrix

Raf Hendrix (28) uit Bocholt zal op de Paralympische Spelen aantreden met het nationaal rolstoelrugbyteam. Het team behoort tot de nationale top en is een te duchten outsider voor een medaille in Londen.

Raf is een vechter, zo blijkt uit zijn bewogen levensverhaal. “Op 19-jarige leeftijd werd ik getroffen door een virus in mijn ruggenmerg, het guillain barre-syndroom. Het lichaam wilt antistoffen aanmaken om tegen dit virus te vechten. Maar het maakt zo’n zware antistoffen aan, dat het het eigen zenuwstelsel kapot maakt”, vertelt Raf. “Op anderhalve dag tijd was ik totaal verlamd. Na intensieve zorgen en zelfs beademing kon de revalidatie beginnen. De dokters vertelden me dat ik maar weinig meer zou kunnen. Maar waar een wil is, is een weg.” In 2009 werd Raf een tweede keer door het syndroom getroffen, maar dit keer door de chronische vorm. Een nieuwe verlamming volgde, net als een nieuwe revalidatieperiode. 

“Na deze tweede revalidatieperiode ben ik met rolstoelbasket begonnen, om uiteindelijk over te schakelen op rugby. Na een training in Hasselt werd ik al uitgenodigd op een nationale training in Herentals en zo ging de bal aan het rollen. Ik ben nu blij dat ik deze stap gezet heb, en dat ik deze kansen krijg. Ik ga er alleszins heel hard voor werken. Zo train ik 12 tot 14 uur per week.”

“Ik ben blij dat ik geraakt ben waar ik nu sta”, gaat Raf verder. “Maar het heeft me wel bloed, zweet en tranen gekost. Als ik al eens niet aan het trainen ben, probeer ik weg te gaan met vrienden of autosport te bekijken, wat toch wel een beetje een passie is.”

Raf Hendrix hoopt op de Paralympische Spelen in Londen met het rolstoelrugbyteam een goede prestatie neer te zetten. “Dankzij het team en de goede voorbereiding moet dat lukken. In Londen blijf ik alles geven, in het kader van mijn favoriete uitspraak: “Never give up and keep fighting! And keep on smiling!” Dat houdt me in beweging.”

Raf Hendrix is actief op Facebook.

 

Rolstoelrugby - David Duquenne

 

De 36-jarige rolstoelrugbyspeler David Duquenne is een buitenbeentje binnen het nationale team voor de Paralympische Spelen. Hij is Waal, uit Fexhe-Slins in de provincie Luik, maar speelt bij de Flemish Lions, het team van de Parantee-Psylos-club GSVT.

“Sport is altijd een deel van mijn leven geweest”, vertelt David. “Vanaf mijn zesde deed ik aan voetbal, atletiek, tennis, karten, duiken en zwemmen. Maar door een ongeval raakte ik verlamd en schakelde over op rolstoelrugby.”

En met succes, want de nationale ploeg in het rolstoelrugby behoort al jaren tot de Europese top – met een vierde plaats op de wereldranglijst van 2010 - en is een outsider voor een medaille. David Duquenne traint er alvast hard voor. “Minstens acht uur per week. En dat is niet steeds eenvoudig, want ik heb een job en een dochter van vijf jaar. Al mijn vrije tijd gaat naar mijn dochter en mijn vrienden.”

Het is voor David zijn eerste deelname aan de Paralympische Spelen. “De helderheid van medailles is uiteraard prachtig”, legt de atleet het lyrisch uit. “Maar mij volledig, maximaal geven, is ook al een grote voldoening.”

Na London 2012 schuift David het rolstoelrugby even aan de kant. “Dan zal ik al mijn tijd en energie investeren in mijn dochtertje. Want mijn eerste en enige reden om te leven is de glimlach op haar gezicht.”

David Duquenne heeft een Facebookpagina, te bereiken via deze link.  


Rolstoelrugby - Bieke Ketelbuters

Twaalf jaar geleden was Bieke Ketelbuters (38) uit Hechtel betrokken bij een auto-ongeval. Ze brak een nekwervel, maar zette haar sportieve ambities verder, in het rolstoelrugby.

“Sporten is altijd een hobby geweest”, zegt de Limburgse. “Zo speelde ik basketbal. Maar ook was sport mijn job, want ik gaf les in lichamelijke opvoeding. Na mijn ongeval wilde ik zo snel mogelijk opnieuw sporten. Het werd rolstoelrugby. Ik train toch zo’n tien uur per week. Werken doe ik ondertussen niet meer.”

Haar vrije tijd spendeert Bieke met vrienden, familie en vooral sport. Zo houdt de atlete ook van het bekijken van sport, van het supporteren. Haar grote voorbeeld is tennisster Kim Clijsters. “De combinatie van vrienden, familie, hobby’s en topsport is niet altijd eenvoudig. Maar sporten geeft me zo’n grote voldoening.”

Net als haar ploegmaats van het nationaal rolstoelrugbyteam hoopt Bieke Ketelbuters met de Paralympische Spelen in Londen een medaille te behalen. Het team is alvast een outsider voor een podiumplaats. “Het was keihard trainen op naar de Spelen te kunnen. Er zullen in Londen geen deelnemers zijn die er zonder training zijn geraakt. En na de Spelen is het uitkijken naar het Europees kampioenschap rolstoelrugby in Antwerpen.”

Bieke Ketelsbuters is actief op Facebook.


Rolstoelrugby - Gunther Meerschaut

De 27-jarige Gunther Meersschaut uit Balegem belandde na een ongeval in een rolstoel. Via zijn revalidatie kwam Gunther bij het rolstoelrugby terecht. Op de Paralympische Spelen wordt hij één van de sterkhouders van het nationaal rolstoelrugbyteam.

“Ik ben geleidelijk in topsport gestapt”, vertelt de Oost-Vlaming. “Ik verbleef in het Gentse UZ, waar het nationaal team aan het trainen was. Ik nam aan enkele trainingen deel en die sportdiscipline beviel me wel. Met het nationaal team oefen ik wekelijks vier uur, maar daar komt nog eens vier uur training in een plaatselijk revalidatiecentrum bij, plus een uurtje rolstoelrijden thuis.”

Gunther Meersschaut heeft ook een job. Bij de politie staat hij in voor onthaal, telefonie en administratief werk. “Mijn vriendin en mijn dochter, en mijn computer, eisen mijn vrije tijd op. De combinatie van topsport met gezin, familie, vrienden en werk is niet eenvoudig. Ik probeer zo’n beetje de gulden middenweg te vinden. Maar dat neemt niet weg dat ik iedereen zou aanraden om aan sport te doen, wat of hoe zwaar de beperkingen ook zijn Er is voor iedereen wel iets dat hij of zij kan doen. Sport houd je lichaam en geest sterk.”

“We proberen in Londen met het team een medaille te behalen. En we zullen er ook alles voor doen”, kondigt Gunther aan. “En na de Paralympische Spelen? Verder trainen voor de volgende toernooien.”



Rolstoelrugby - Lars Mertens

Lars Mertens uit Overpelt (25) liep bij zijn geboorte een hersenbloeding op, een zogenaamd CP (Cerebral Palsy). Zeven jaar geleden startte hij met topsport, meer bepaald rolstoelrugby. Het nationale team in deze discipline behoort al jaren tot de Europese top en is underdog voor een Paralympische medaille.

De Limburger is tien tot vijftien uur per week actief met zijn sport bezig. “Maar daarnaast volg ik op passieve wijze alle mogelijke sporten”, zegt Lars. “Ook heb ik een job, als bediende – verkoopsadviseur - bij Electrabel.  Het is allemaal nogal zwaar, vooral in aanloop naar de Paralympische Spelen. Werk, vrije tijd en topsport, het is niet altijd een gemakkelijke combinatie.”

Ook bij Lars Mertens zijn de verwachtingen voor de Paralympische Spelen hoog gespannen. “We gaan als nummer zeven van de wereld naar de Spelen. Hoger eindigen dan zevende is dan ook het doel. Ik bewonder alleszins mijn familie en vrienden dat ze er samen met het team voor gaan.”

Van zodra de Paralympische Spelen achter de rug zijn, wil Lars Mertens zich samen met de nationale selectie in het rolstoelrugby richten op de voorbereiding van het Europees kampioenschap van volgend jaar in Antwerpen. 

Lars Mertens is actief op Twitter.


Rolstoelrugby - Ive Theuwissen

De 26-jarige Ive Theuwissen uit Neeroeteren is één van de geselecteerden van het nationaal rolstoelrugbyteam. Op 14-jarige leeftijd werd een tumor opgemerkt in zijn ruggenmerg, waardoor Ive in een rolstoel belandde.   

“Ik heb het rolstoelrugby de eerste keer in het revalidatiecentrum uitgeprobeerd”, vertelt Ive. “Het viel geweldig mee en ik besliste me aan te sluiten bij een club. Het is echt een mooie sport en een ideale uitlaatklep. Op dit ogenblik train ik zo’n zes uur per week, maar daarnaast probeer ik mijn conditie te verbeteren door met de handbike te rijden.”

Het rijden met de handbike noemt Ive Theuwissen zijn belangrijkste hobby. Daarnaast pikt Ive in zijn vrije tijd graag een film in de bioscoop mee. “In de aanloop naar de Paralympische Spelen is er wel weinig ruimte voor vrije tijd”, weet de Limburger. “Maar de Spelen zijn dan ook het belangrijkste toernooi uit onze carrière. En daar moeten we dan wel wat opofferingen voor doen, met bijhorende trainingen, stages en ga zo maar verder.”

“Met de Paralympische Spelen in Londen wil ik zo goed mogelijk presteren met het team”, gaat Ive verder. “Ik kijk overigens erg op naar mijn teamgenoten en naar andere atleten.” Na Londen hebben Ive en het rolstoelteam één grote doelstelling: “We zullen proberen ons te plaatsen voor de Paralympische Spelen in Rio in 2016.”

Ive Theuwissen is actief op Facebook


Rolstoelrugby - Bob Vanacker

De ondertussen 42-jarige Bob Vanacker uit Bredene was 19 toen hij bij een val een wervel brak. Hij richtte zich op het rolstoelrugby en werd naast speler ook coach van de Flemish Lions. Het nationaal rolstoelrugbyteam is geëvolueerd tot een Europese topploeg en is underdog voor een medaille op de Paralympische Spelen.

“Aan mijn handicap is een anekdote verbonden”, vertelt de West-Vlaming. “Ik was vroeger rechtshandig en kon met mijn linkerhand helemaal niets. Door mijn ongeval ben ik rechts mijn handfunctie verloren. Daardoor heb ik alles voornamelijk links leren doen, waardoor ik nu bijna perfect linkshandig ben.”

 

Voor zijn ongeval deed Bob Vanacker al erg veel aan sport. “Na mijn ongeval vond ik niet meteen iets dat bij mij paste. Maar toen ik ergens een artikel over rolstoelrugby las, was ik meteen verkocht. Aanvankelijk beoefende ik die sport niet op topniveau. Maar toen bleek dat ik veel talent had, begon ik steeds harder te trainen. Gevolg is dat ik al vijftien jaar op topniveau rolstoelrugby speel. Ik train per week 9 tot 10 uur met het team en nog eens acht tot tien uur individueel. Daarnaast heb ik nog een deeltijdse job, als boekhouder.”

Toch vindt Bob nog de vrije tijd om muziek te beluisteren, films en sport te bekijken en om met zijn zesjarige dochter Mila te spelen. “Ik kan de topsport vrij goed combineren met mijn gezin, familie, vrienden en werk. De meeste vrije tijd gaat naar familie en soms moet ik wel eens een “opoffering” doen voor de sport en bepaalde zaken missen, maar dat hoort er nu eenmaal bij.”

Het doel dat Bob zich op de Paralympische Spelen in Londen vooropstelt, is duidelijk: “Een medaille halen en als dat niet lukt, dan wil ik naar huis komen met de voldoening dat ik er alles heb voor gedaan om optimaal te presteren. En na Londen hoop in nog een jaar of twee op topniveau mee te draaien als speler, om met daarna toe te leggen op het coachen.”

Bob Vanacker heeft een Facebookaccount


Rolstoelrugby - Ronald Verhaegen

De 46-jarige Ronald – “Ronny” - Verhaegen uit Tremelo is de ouderdomsdeken en kapitein van het nationaal rolstoelrugbyteam. Hij brak zo’n 25 jaar geleden zijn nekwervel bij een motorcrossongeval, tijdens een stadioncross in het Antwerps Sportpaleis. Ronald gooide zich op het rolstoelrugby en nu maakt hij met het Belgische team deel uit van de Europese top. De ploeg was in 2010 goed voor een vierde plaats op de wereldranglijst."

 

“Ik heb altijd van sport en competitie gehouden”, zegt Ronald. “Ik train dan ook zo’n twintig uur per week. Sporten is mijn leven, ik kan geen dag zonder. Daarnaast hou ik ook wel van televisie kijken. En dat alles is al bij al goed combineerbaar met mijn gezin, vrienden en kennissen.”

Ronald hoopt dat het rolstoelrugbyteam vanuit Londen zal terugkeren met een medaille. “Maar om dat te behalen zullen we nog heel wat stressbestendigheid voor de dag moeten leggen. Maar Paralympische Spelen zonder stress, dat is onmogelijk.” Wat de topsporter na de Spelen zal doen, weet hij zelf nog niet. “Dat wordt afwachten, ik zal wellicht wel blijven sporten.”

Ronald Verhaegen is actief op Facebook.


Rolstoelrugby - Frederik Windey

 

Op 19-jarige leeftijd brak Frederik Windey uit Brasschaat zijn nek. “Een duikongeval in een zwembad, op 23 juni 2005”, situeert hij. “Ik ben voor zeventig procent verlamd.” Maar Frederik, ondertussen 26 jaar, gooide zich op het rolstoelrugby. Het nationale team behoort tot de Europese top en is underdog voor een medaille op de Paralympische Spelen.

“Al voor mijn duikongeval beoefende ik teamsporten”, vertelt onze man uit Brasschaat. “Ik wilde na mijn duikongeval niet bij de pakken blijven zitten. “Ik vind het belangrijk om, zeker met een bepaalde handicap, je lichamelijk goed te ontplooien. Ik ben dan ook dagelijks bezig met topsport. Meer nog, ik studeer nog, maar ik heb een sabbatjaar genomen om me volledig op het rolstoelrugby toe te kunnen leggen.”

Soms probeert Frederik Windey het wel wat rustiger aan te doen, om af te spreken met vrienden. “Maar de combinatie familie, vrienden en topsport is niet eenvoudig. De dagen zouden toch wat langer mogen zijn.”

Frederik verwacht alvast heel wat van de Paralympische Spelen in Londen. “Het wordt ongetwijfeld een onvergetelijke ervaring. Iedereen zal tot het uiterste gaan. Hopelijk komen we thuis met een medaille. Belangrijk is een hecht team te hebben, als spelers en als begeleiders.”

Na de Spelen wil Frederik het rugby even opzij zetten. “Ik heb de verhuis naar mijn appartement al enkele keren moeten uitstellen. Na de Spelen zal het er misschien van komen.”

En tot slot heeft Frederik nog een tip voor de lezers: “Keep walking!”

Frederik Windey is erg actief op het internet, via Facebook, Twitter en een eigen website. 


Rolstoeltennis - Annick Sevenans

Annick Sevenans (25) uit Oud-Turnhout liep kort na haar geboorte een rugletsel op, waardoor haar beide benen verlamd raakten. Maar ondanks deze handicap begon ze op 15-jarige leeftijd te tennissen. En met succes, want ze raakte tot op de zesde plaats op de wereldranglijst en prijkte vorig jaar op de zevende stek.

“Mijn beperking heeft me niet weerhouden me maatschappelijk volledig te integreren”, legt Annick uit. “Ik heb 4 jaar universitaire studies aan de Universiteit Antwerpen gecombineerd met topsport. In 2009 behaalde ik met grote onderscheiding mijn masterdiploma in de Vergelijkende en Europese Politiek aan de Universiteit Antwerpen. Tevens werd ik in 2009 gevraagd me kandidaat te stellen voor de verkiezingen voor het Vlaamse parlement. Als 22-jarige en tevens jongste kandidaat op de CD&V lijst van de provincie Antwerpen behaalde ik 4.546 voorkeurstemmen. En op dit ogenblik werk ik aan een doctoraat.”

Annick Sevenans is een bezige bij. Als topsporter traint ze tien uur per week, zit ze regelmatig in de fitness en volgt ze mentale sportbegeleiding. Met resultaat. "In de sport maakte ik op jonge leeftijd kennis met het rolstoeltennis. Ik kon me vrij snel profileren in de jeugdcompetitie en maakte daarna de overstap naar het topsportcircuit. Ik kwalificeerde me voor alle Grand Slams en de Masters. In 2008 plaatste ik me als enige vrouwelijke atlete uit België voor de Paralympische Spelen in Beijing.”

Nochtans laten het drukke trainings- en wedstrijdschema en het schrijven van haar doctoraat Annick nog toe tijd vrij te maken voor vrienden en kennissen. “In mijn vrije tijd woon ik regelmatig live optredens bij, ga ik graag iets drinken met vrienden, ga ik graag winkelen en uit eten in Antwerpen.  Topsporter zijn, vraagt een dagelijks engagement. Je moet het nodige doorzettingsvermogen en passie hebben voor de sport die je graag doet. Daarnaast is voor mij de steun van familie en vrienden erg belangrijk. Zij geven mij de ondersteuning en ontspanning om op topniveau te kunnen presteren. De vrije tijd die ik heb, wil ik dan ook graag delen met mijn vrienden en familie.”

Op de Paralympische Spelen in Londen wil Annick “genieten van elk moment”. “Want als ik geniet, speel ik mijn beste tennis. Ik kijk alvast erg uit naar de openings- en sluitingsceremonie”, vertelt ze. “En na de Spelen wil ik me concentreren op mijn doctoraat.”

Annick Sevenans heeft een eigen website, een Facebookprofiel en een Twitteraccount.


 Wielrennen - Kris Bosmans

Kris Bosmans (32) was een erg beloftevol renner, toen hij op zijn 18de een hersentrombose kreeg. Na zijn revalidatie stortte hij zich opnieuw op het wielrennen, met succes. Een voorlopig hoogtepunt was de wereldtitel op de weg in Roskilde in september vorig jaar. Ook sleepte Kris, een professioneel wielrenner, dit jaar de Belgische titel in de wacht.

“Door de trombose liep ik een verlamming aan de linkerzijde van het lichaam op”, vertelt Kris Bosmans. “Ik kon ook niet meer praten. Nu heb ik een restletsel, in die zin dat ik minder kracht kan overbrengen aan de linkerzijde van het lichaam. En dat compenseer ik heel veel met de rechterzijde van het lichaam.”

Maar zijn beperking weerhield Kris er niet van zijn sportcarrière voort te zetten. “Ik heb altijd aan topsport gedaan als jongere, dus al van voor mijn hersentrombose. Het is voor mij gewoon een voortzetting van waar ik van hou en waar ik goed in ben”, zegt de profrenner. En hij traint ook als een prof. “Afhankelijk van de periode schommelen mijn trainingen tussen de 15 en 25 uur per week. Gelukkig is topsport mijn job. Maar topsport heeft dan ook voorrang op alles. Omdat ik een topsportcontract heb bij Bloso kan ik de sport wel combineren met vrije tijd, familie en vrienden. Ik heb zelfs nog wat tijd over om te relaxen, een film te bekijken of iets gaan drinken met vrienden.”

Kris Bosmans gaat naar de Paralympische Spelen van Londen om er een medaille te behalen, op de wegrit en op de kilometer tijdrijden op de piste. “Ik ben blij dat ik er bij ben”, glimlacht de renner. “Want ik kijk toch wel op naar paralympische atleten. En na Londen kunnen we beginnen denken aan de Paralympische Spelen van Rio de Janeiro binnen vier jaar.”

Kris Bosmans is erg actief op de digitale snelweg. Hij heeft een eigen website, Facebookpagina en Twitteraccount.


Wielrennen - Wim Decleir

Handbiker Wim Decleir (41) uit Harelbeke geraakte in 1989 betrokken bij een ongeval. Omdat hij herhaaldelijk botontstekingen opliep, moest zijn been worden geamputeerd. Wim bleef niet bij de pakken zitten en begon in 1995 te handbiken. Hij stond in 2011 op de tweede plaats op de wereldranglijst en behaalde datzelfde jaar zilver op het wereldkampioenschap.

Dat Wim na zijn amputatie niet koos voor een leven zonder actie, bewijst een anekdote, die hij ons met plezier vertelt: “Ik begon te skiën, na mijn amputatie. In het tweede jaar kwam ik vlotjes een heuvel af, toen ik plots een groep schoolkinderen passeerde. Eén van die kindjes kwam mijn richting uit, zag me, schrok en greep me bij mijn stomp, waardoor we allebei plots in de sneeuw lagen.

Een topskiër werd Wim niet, een tophandbiker wel. “Topsport is niet meteen een keuze”, zegt hij. “Je komt tot de conclusie dat je ergens erg goed in bent en je bijt door. Dan neem je deel aan professionele wedstrijden, laat je professioneel omkaderen en kom je in de wereld van de topsport terecht.”

Wim Decleir traint tussen de 12 en de 18 uur per week. En dat combineert hij met zijn drukke job als private banker bij een financiële instelling. “Er is nog maar weinig plaats voor andere dingen dan sport en werk. Soms lees ik wat of hoe me bezig met de hobby’s van de kinderen. Toegegeven, het vergt nogal wat organisatie.”

Het is duidelijk de ambitie van Wim Decleir om op de Paralympische Spelen in Londen een medaille te halen. En daarna? “Daar ben ik nog niet volledig uit. Misschien een nieuw project, blijven handbiken of trainer worden? We zien wel.”  

Wim Decleir heeft een account van Twitter

Wielrennen - Koen Reyserhove 

De 41-jarige Koen Reyserhove uit Aalter was 21, toen hij bij een motorongeval zijn linker onderbeen verloor. Na zijn revalidatie trainde hij voor triatlons, om vervolgens zijn zwaartepunt te verleggen naar het wielrennen. Vorig jaar, zijn eerste jaar in het internationaal wielrennen, behaalde Koen een eerste landstitel en een ereplaats op het wereldkampioenschap.

“Ik heb altijd graag aan sport gedaan”, vertelt Koen. “Zo speelde ik voor mijn ongeval voetbal. Dat ging niet meer in competitieverband en dus schakelde ik over op fietsen en lopen. En dat lukt zeer aardig. Waar een wil is, is een weg.”  

Koen Reyserhove heeft een voltijdse job, als automecanicien, maar hij vindt nog de tijd om 13 tot 15 uur per week te trainen. “Tijdens stages loopt dat op tot 25 uur per week. Gelukkig kan ik beroep doen op vrienden en familie om huishoudelijke taken over te nemen, de kinderen op te vangen en ga zo maar verder. Spijtig genoeg heb ik als gescheiden man nogal weinig tijd voor mijn kinderen. Maar mijn beperkte vrije tijd gaat naar hen. Ik heb veel vrienden, maar helaas te weinig tijd om regelmatig met hen af te spreken. Topsport is dikwijls hard zijn voor jezelf en voor iedereen rondom jou.”

“Met de Paralympische Spelen in Londen wil ik er alles aan doen om een medaille te halen”, gaat Koen verder. “En ik wil er ervaring opdoen, om in Rio 2016 opnieuw een gooi naar een medaille te doen. Maar na de Spelen hoop ik eerst terug een normaal leven op de rails te krijgen, op relationeel vlak dan. En misschien treedt ik in Rio wel aan als para-triatleet.”

Koen Reyserhove is een vechter en hij  heeft dan ook veel respect voor gedreven mensen, “die zich te pletter strijden”. “Zulke mensen zijn Marc Herremans, Filip Meirhaege en Fabian Cancellara. Zij blijven steeds in hun doel geloven en dat geldt ook voor mij.”

Koen is erg actief op de digitale snelweg, met een eigen website, Facebookpagina en Twitteraccount.

Zwemmen - Sven Decaesstecker

Sven Decaesstecker (27) was amper drie toen hij begon te zwemmen. Er werd op zijn elfde botkanker vastgesteld aan de hiel, waardoor het rechter onderbeen van Sven moest worden geamputeerd. Maar de man uit Kortemark bleef zwemmen, samen met valide sporters. Hij groeide uit tot één van de beste paralympische zwemmers, met heel wat internationale ereplaatsen op zijn palmares.

“In het begin was het wel wat aanpassen natuurlijk”, herinnert Sven zich. “Het leidde zelfs tot enkele grappige momenten. Zo was ik er mij in het begin nog niet van bewust dat ik een been kwijt was. Toen ik nog geen prothese had, ben ik eens rechtgestaan van een stoel, om meteen op de grond te vallen.”

Sven liet zich door zijn handicap niet afschrikken. Hij bleef sporten. “Topsport is niet iets waarmee je op een dag van start gaat. Je rolt er als het ware in. Als je een sport graag doet en je blijkt er ook goed in te zijn, dan ga je altijd maar verder. Je traint meer, je wordt geselecteerd voor buitenlandse wedstrijden, en voor je het weet ben je bezig met topsport. Momenteel ben ik een professioneel sporter, met een Bloso-contract.”

Topsport betekent veel trainen en dat is ook zo voor Sven Decaesstecker. Hij is minstens 24 uur per week in het zwembad te vinden, zes dagen op zeven, twee keer per dag, telkens gemiddeld twee uur. Uitrusten en ontspannen, mij bezig houden met dingen die absoluut niets met het zwemmen te maken hebben”, daar vult Sven zijn vrije tijd mee. “Ik kook en bak graag, samen met mijn vriendin. Of we gaan winkelen in Antwerpen of Eindhoven. Toegegeven, vaak is de combinatie van topsport met een relatie, vrienden en familie moeilijk. Want de sport gaat altijd voor. Na een belangrijke wedstrijd, zoals Europees kampioenschap, wereldkampioenschap of Paralympische Spelen worden de rollen gedurende een maand of drie omgedraaid. Maar dan moet er zes maanden lang een evenwicht worden gezocht. De laatste drie maanden voor een grote wedstrijd moet alles wijken voor het zwemmen.”

De verwachtingen voor de Paralympische Spelen zijn bij Sven erg hoog. “Ik wil in Londen graag mijn beste wedstrijd ooit zwemmen. En wat daar dan als extra’s bijkomt, is uiteraard mooi meegenomen.” Na de Spelen op zwempensioen gaan zit er voor de topsporter wellicht niet in. “Ik denk nog niet dat ik te oud ben om niet meer beter te kunnen”, glimlacht hij.

Sven Decaesstecker is actief op Facebook en op Twitter.
 

Zwemmen - Tamara Medarts

Tamara Medarts uit Heusden-Zolder is nog maar 18, maar twee jaar geleden was ze al goed voor brons op de wereldkampioenschappen zwemmen. Tamara werd geboren met een aangeboren verstandelijke handicap, wat het leveren van topprestaties duidelijk niet in de weg staat.

 Tamara startte al erg jong met topsport, omdat ze het naar eigen zeggen fijn vindt dingen te bereiken. En Tamara gaat daar erg ver in. Zo traint ze maar liefst 21 uur per week, zware trainingsarbeid die ze combineert met haar studies. En met resultaat, want vorig jaar zette Tamara een ijzersterke 1 minuut en 22 seconden neer op de 100 meter schoolslag? Haar schaarse vrije tijd spendeert ze met haar nichtjes.”

 “Ik vind het fijn dat ik mag meedoen aan de Paralympische Spelen in Londen. Ik ga er van genieten”, glundert Tamara. “Ik hoop op finaleplaatsen en op mijn favoriete 100 meter zou ik graag een medaille halen.”

 Tamara Medarts is actief op Facebook.



Zwemmen - Yannick Vandeput


Voor het eerst nemen op deze Paralympische Spelen atleten met een verstandelijke beperking deel. Topzwemmer Yannick Vandeput (17) uit Houthalen is er één van. Hij brak vorig jaar door, met een waslijst ereplaatsen op het Europees kampioenschap in Berlijn.

“Ik heb autisme en een mentale beperking”, vertelt Yannick. “Daardoor heb ik een denkwijze die je kan vergelijken met die van mister Bean. Ik ben met topsport begonnen toen ik ontdekte dat ik daar erg goed in was. En ik bleek er nog plezier aan te beleven ook.”

Zeventien is Yannick, maar hij is al een echt trainingsbeest. “Eénentwintig uur zwemmen per week en dan nog eens drie uur kinesitherapie”, somt hij op. “Daarnaast ga ik nog naar school en één keer per week doe ik stage. Dat houdt in kleuters helpen en wat secretariaatswerk doen. In mijn vrije tijd hou ik van computerwerk, lekker eten, een beetje luieren en muziek beluisteren.”

Topsport, familie en vrije tijd, het is een moeilijke oefening. Yannick Vandeput: “Door de topsport is er niet zo veel tijd voor andere dingen. Maar als de mogelijkheid zich voordoet, ga ik met vrienden naar de film of pik een festivalletje mee. Voor de rest staat alles in het teken van de sport, met plezier overigens.”

Dat Yannick voor een watersport heeft gekozen, is geen toeval. Dat blijkt ook uit anekdotes die hij met plezier vertelt. “Ik heb altijd iets met water gehad. In de kleuterschool heb ik ooit eens de klassen onder water gezet. Ik had al de toiletten met toiletpapier volgestopt en bleef maar doorspoelen, tot de toiletten overliepen. Dolle pret! En als het hard had geregend, vormde zich een grote plas water in een put op de speelplaats. Ik vond het dan heerlijk om in die plas gaan te liggen en iedereen nat te spetteren. De juffen vonden dat niet zo leuk en gaven me straf.”

Op de Paralympische Spelen rekent Yannick op een plaats in de top tien. Maar liever zou hij nog beter toen, zoals zijn grote voorbeeld, de Amerikaanse topzwemmer Ryan Lochte. “En dan op naar Rio 2016”, besluit de jonge zwemmer.

Yannick Vandeput is actief op Facebook.


Parantee-Psylosdelegatie en officials

 

In Londen zijn het de atleten die “in the picture” lopen. Terecht! Maar ze staan er niet alleen voor. Er zullen ook nogal
wat begeleiders onze topsporters bijstaan. We zetten de delegatie van Parantee-Psylos op een rijtje:

  • Benjamin Allaerts (kinesist)
  • Nicole Bervoets (verpleegkundige)
  • Annik Bosmans (arts)
  • Tim Decleir (sportmanager boccia, rolstoelrugby en goalbal)
  • Stef Dehantschutter (persverantwoordelijke)
  • Veerle Laurens (kinesist)
  • Vicky Meyers (kinesist)
  • Els Snauwaert (sportpsychologe)
  • Steven Van Beylen (sportmanager atletiek, wielrennen en zwemmen)
  • Marc Vergauwen (verpleegkundige)
  • Rudi Vervloet (kinesist)

Het sporttechnisch team bestaat uit:

 

  • Ineke Boekelman, Tony Duchateau, Christian Plume en Johan Santens (atletiek)
  • Steven Troch en Hilde Boelen (boccia)
  • Jean-Claude Meulemans en Werner Van Thournout (goalbal)
  • Bob Vanacker en Pascale Wouters (rolstoelrugby)
  • Ignace Clarysse en Jo Cooman (wielrennen)
  • Louis Deswert (zwemmen)
  • Gregory Planckaert (zwemmen)


Ook zijn er officials aanwezig op de Paralympische Spelen in Londen. Onder hen Parantee-Psyloslid Johan D’Haese voor het goalbal. Maar ook ex-topsporter in het zwemmen Jonas Martens reist als official af en dit voor de ID-classificatie.


Paralympische Spelen op TV en internet

Meer dan ooit krijgen de Paralympische Spelen aandacht in de media. Zo zendt VRT de openingsceremonie uit op haar kanaal 'Op12'. Ook worden op deze zender dagelijks tussen 20 en 22 uur samenvattingen en livebeelden uitgezonden. Tot slot komt ook de slotceremonie live op dit kanaal. Voorts hebben de Paralympische Spelen een livestream op het internet, via deze link. En ook heel wat buitenlandse omroepen verslaan de Spelen, waaronder het Britse Channel Four.


Interessante weetjes

 

  • De gemiddelde leeftijd van de Parantee-Psylosatleten voor de Paralympische Spelen bedraagt 31,5 jaar.
  • Twintig atleten hebben een verworven beperking, tien atleten een aangeboren beperking.
  • De atleten met een verworven beperking zijn gemiddeld 33,4 jaar oud, de atleten met een aangeboren beperking 27,7 jaar.
  • Zeven atleten zijn vrouwen, 23 zijn mannen.
  • Rolstoelrugbyatleet David Duquenne is jarig tijdens de Paralympische Spelen. Hij verjaart op 2 september.